12 Ιουλίου 2017

Ακαδημία Πλάτωνος. Η σκιά ενός Mall έτοιμη πλέον να κρύψει την ιστορία..


  Ακαδημία Πλάτωνος. Ίσως οι δυο πιο γνωστές -σε συνδυασμό- Ελληνικές λέξεις στον κόσμο που δεν χρειάζονται μετάφραση. Τοπωνύμιο που δεν χρειάζεται search για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε τη σημασία του. Αρχαιολογικός χώρος λίκνο της βασισμένης στον Ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό, σύγχρονης Δύσης. 
  Ο υπουργός Κος Σταθάκης καθόρισε με προεδρικό διάταγμα τη ρύθμιση των όρων και περιορισμών δόμησης σε τέσσερα οικοδομικά τετραγωνικά με μέγιστο ύψος προς τον αρχαιολογικό χώρο τα 18 μέτρα, το ΣτΕ απεφάνθει τη νομιμότητα του, το capital αναρωτιέται γιατί κωλυσιεργεί η επένδυση των €300 εκατ. του νέου Mall που θα φέρει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας...(http://www.capital.gr/epixeiriseis/3221441/ennea-upografes-gia-na-xekinisei-ependusi-300-ekat
  Στη χώρα που η πολιτισμική κρίση είναι το μέγα πρόβλημα, η «αξιοποίηση» απαιτεί Mall με αρχαιολογική θέα. Η αξιολόγηση και η τιμολόγηση έχει γίνει. Το σύγχρονο όραμα θέλει αστοιχείωτους καταναλωτές και όχι περιπατητές από όλο τον κόσμο που αντιλαμβάνονται την αξία της γνώσης και της ιστορικότητας, ενώ ανάδειξη σημαίνει μάλλον ευκαιρία.. 

ΥΓ. Οι κάτοικοι έχουν φτιάξει ομάδα εναντίωσης στα σχέδια. Τα λεφτά όμως είναι αρκετά για να τους χαρακτηρίσουν όσοι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη από γραφικούς μέχρι διώκτες των επενδύσεων. 

19 Ιουνίου 2017

Κτίσμα Ζωοδόχου Πηγής 9 Ένα ακόμα χαμένο στοίχημα μιας αφιλόξενης πόλης..

Ζωοδόχου Πηγής 9. Μια ταμπέλα που πρέπει να πλησιάσεις για να διαβάσεις αναφέρει πως εκεί ο Κάρολος Κουν έκανε πρόβες δημιουργώντας το Θέατρο Τέχνης. 
Αντιγράφω από τη βιογραφία του Κάρολου Κουν: "Κατά την περίοδο της Κατοχής (1942), ο Κουν μαζί με μαθητές της σχολής, όπως τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, τον Λυκούργο Καλλέργη, τον Παντελή Ζερβό και άλλους, ξεκίνησαν πρόβες σε ένα μικρό δωμάτιο στην οδό Ζωοδόχου Πηγής 9 για την ‘‘Αγριόπαπια’’ του Ίψεν. Οι συνθήκες ήταν δύσκολες, οι καιροί ζοφεροί, όμως όλοι μαζί ένιωθαν πως δημιουργούσαν κάτι που θα αναζωπύρωνε την κοινή τους πίστη και ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον, σε ένα καλύτερο αύριο." 
Ένα υπέροχο κτίσμα του 1926 που σου μαγνητίζει το βλέμμα καθώς περπατάς, "φωνάζει" για τη χαμένη του αίγλη μέσα από την εγκατάλειψη του. Μια ρωγμή του χρόνου στα στενά της Αθήνας που κανένας οργανισμός ή Υπουργείο δεν φρόντισε -όπως και για τόσα αλλά- να αξιοποιήσει συνδέοντας το παρελθόν με το σήμερα και το μέλλον αυτής της πόλης. Μιας υπέροχης Αθήνας που οι κάτοικοι & οι φορείς εγκατέλειψαν το παρελθόν της, έκοψαν το νήμα της συνέχειας και την έκαναν αφιλόξενη για αυτόν ακριβώς το λόγο. Γιατί δεν αγάπησαν ποτέ την ιστορία της και δεν έμαθαν να τιμούν τη χαμένη της αίγλη..Θυμάμαι κάποτε είχα διαβάσει κάπου πως το πρόβλημα της Αθήνας ήταν η βίαιη τόσο σε χρόνο όσο και σε συνθήκες υπερμεγέθυνση της που είχε ως αποτέλεσμα οι κάτοικοι της να μην αστικοποιηθούν αλλά να νιώσουν ως μετανάστες μακριά από τον τόπο τους, το χωριό, το νησί τους. Αυτό ίσως θα μπορούσε να αποτελέσει μια δικαιολογία για τις πρώτες γενιές. Σήμερα όμως και μετά την ευμάρεια των προηγούμενων δεκαετιών είναι μάλλον αποτέλεσμα έλλειψης αστικής κουλτούρας. Η αλλιώς το χαμένο στοίχημα ενός πολιτισμού που καταρρέει..     

24 Μαΐου 2017

Πολυπολιτισμικότητα. Πας μη Ευρωπαίος, ISIS;;

Σήμερα λοιπόν που η «επικαιρότητα» επανέφερε την έννοια της πολυπολιτισμικότητας, διαβάζω συνεχώς στα SM απόψεις που καταλήγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στον «κοινό» τόπο πως Πολιτισμός είναι οι συμπεριφορές και η στάση ζωής των κοινωνιών και των μελών τους ως κάτι μάλλον στατικό και αποτέλεσμα ταύτισης μιας κοσμοθεωρίας, της Δυτικής σε ότι μας αφορά. Μόνο που αυτή η άποψη συνοψίστηκε στον όρο Εξελικτισμός και είχε αποτυπωθεί ως «Η μονόδρομη πορεία της ανθρωπότητας από την αγριότητα προς τον πολιτισμό που αντιπροσωπεύει η Ευρώπη» (Lewis Morgan, Ancient Society 1877) ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα. Κάτι που όχι μόνο δεν ορίζει την έννοια του πολιτισμού αλλά αποτέλεσε και τη «Λαϊκή θρησκεία της αποικιοκρατίας». (Servier J η εθνολογία 1993) πριν την άνοδο των Εθνικισμών.
Είναι πάρα πολύ εύκολο για εμάς που έχουμε μάθει πως ο καθένας μας δικαιούται μια άποψη, αυτή την άποψη να την κάνουμε ορισμό και μάλιστα μη διαπραγματεύσιμο. Ήδη από το 1952 οι Kroeber A. – L. Kluckhohn (Culture: A Critical Review of Concepts etc. 1952) κατέγραψαν 164 διαφορετικούς ορισμούς της Κουλτούρας που συγχεόταν με τον Πολιτισμό και έκτοτε οι ορισμοί αυξάνουν μιας και από τον Κικέρωνα έως σήμερα ο όρος αποτελεί πεδίο αναζήτησης. Και μόνο το ότι υπάρχουν ορισμοί με ποικιλία εννοιών, με διαφορές και διαμάχες αποδεικνύει πως η πολιτιστική ταυτότητα στα μέλη μιας κοινωνίας μόνο κοινή δεν είναι. Απεναντίας, δεν αντιστοιχεί σε κάποια αυτούσια ομάδα αλλά είναι αποτέλεσμα διαρκών σύνθετων αλλαγών και αλληλοεπιδράσεων που ενσωματώνει μια διαρκώς μεταβαλλόμενη ποικιλία ετερόκλιτων στοιχείων. ( Claude Levi-Strauss, Φύση και Ιστορία) και που είναι πάντα και υβριδική και δυναμική. Άλλωστε, η ιστορία της ιδέας του πολιτισμού δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά την την απογραφή των νοητικών και συναισθηματικών μας αντιδράσεων στην αλλαγή των συνθηκών ζωής με τέσσερα βασικά στοιχεία (R. Williams Culture & Socity 1963) Κοινωνική ιστορία, Πολιτική ιστορία, Σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, Νεοτερικότητα και μεταμόρφωση της κοινωνίας.
 Πριν καταλήξουμε λοιπόν σε αφορισμούς, και πριν καταθέσουμε την άποψη μας ως θέσφατη καλό θα ήταν να αναλογιστούμε πως ούτε η κοινωνία που ζούσαμε πριν την αθρόα έλευση άλλων πολιτιστικών προτύπων ήταν αρραγής, ούτε όλοι όσοι έχουν έρθει –με τη θέληση τους ή μη-, εισβάλει, αφομοιωθεί ή μη, αποτελούν ένα συμπαγές πολιτισμικό κομμάτι, ούτε υπάρχει ή υπήρξε ποτέ πλήρης αφομοίωση. 

Το ζήτημα είναι να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα όπως είναι και όχι όπως είναι στους –ισμούς μας ή τα θέλω μας. Να βρούμε το συνεκτικό κρίκο που θα μπορέσει να ενώσει μέσα από τους νόμους το «μωσαϊκό», και να αναλογιστούμε πως τη φρίκη που ζούμε σήμερα την έχουν ζήσει πρώτοι οι ίδιοι οι κατατρεγμένοι -και μάλιστα από τους ίδιους φονιάδες- και δεν είναι δυνατόν να τους εξομοιώνουμε απλά και μόνο επειδή είναι διαφορετικοί από εμάς σε ένα σύγχρονο "Πας μη Ευρωπαίος, ISIS". Πόσο μάλλον όταν πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους δολοφόνους όλοι μαζί..